วรรณิศา's profile•·.·´¯`·.·• Je NE VouS o...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
October 08 นาฬิกา กะ หัวจัย
เราใส่นาฬิกา มือซ้าย
ที่ใส่มือซ้ายเพราะถนัดขวา
ยกมือซ้ายขึ้นมาดูเวลาได้ง่าย แต่ถึงมีนาฬิกาเราก็ชอบไปสายอยู่ดี นาฬิกาก็แค่บอกเวลา . . ไม่ได้ทำให้เราไปเร็วขึ้น คิดดูแล้ว . . หัวใจก็อยู่ทางซ้ายเหมือนกัน และก็ไม่ได้มีเป็นคู่อย่าง แขน, ขา, ลูกตาทำนองนั้น . . ที่มีชิ้นเดียว . . ก็แสดงความโดดของมัน อย่างจมูก, สะดือก็อยู่ตรงกลาง . . ประมาณนั้น แล้วทำไม . . หัวใจถึงเอียงซ้ายล่ะ ? ? บางทีเราก็คิดว่า . . ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะ ใครบางคนอยากเตือนให้เรารู้ว่า . . .......... ..... ... หัวใจเราไม่หนักแน่นพอจะอยู่ตรงกลาง แล้วก็ไม่มีมากพอจะแบ่งเป็นสองด้วยเหมือนกัน.....................  July 23 ถึงเธอคนนั้นอยากเขียน ไดอารี่ ใจจะขาด พอหยิบขึ้นมาก้มะรุ้ว่าจาเขียนอาราย
สงสัย มันมะค่อยสวย อิอิ ซื้อเล่มใหม่ก้ได้อ่ะ
ช่วงนี้เป็นไรอ่ะ ให้อะไรใคร หายทุกทีเรย เซ็งจิต
ทำไม ทำไม ทำไม
หายอยู่นั่นแล่ะ
สงสารตัวเองที่สุด เมื่อเร็วๆนี้ คอสติสหาย โอ้ว มันไม่จิง
ช้านอยากจาเป็นลม เหลือแค่เดินเส้นอ่ะ
ทำกันได้นะ นอนตี2ทุกวัน บางวันเกือบเช้า คนที่หยิบไปช่างประเสริฐนัก
ขอแสดงความนับถือ
สิ่งที่ไม่ค่อยมีค่าด้านวัตถุ
แต่มีค่าจิตใจมั่กมากกกกกก..
บัดนี้ มันได้หายไปแล้ว
เหมือนกะบางสิ่งที่ผ่านมา และหายไปกับเวลางัย เรียกร้องยังงัยก้ไม่กลับคืนมาหรอก
ตอนนี้ ช้านมีความสุขดีอ่ะ
ช้านดีใจที่มีเธออยู่ข้างๆ
อบอุ่นทุกครั้งที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของเธอ
อุ่นใจทุกครั้งที่รู้ว่า มีเธอคอยห่วง
ดีใจจังเรยอ่ะ
รู้งี้ป่วยทุกวันเรยดีมะ (เวงแร้ว)
ถึงมันจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก้เป็นสิ่งที่ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆมะใช่หรอ
อยากขอบคุณเค้า กับทุกๆวันที่มีด้วยกัน
ขอบคุณ ที่ยังคงดูแล และเป็นห่วงกันไม่ห่าง
ขอบคุณ ที่อยู่ข้างๆกันทุกเวลา
ขอบคุณ ที่ยังคงความเป็นตัวเธอ
ขอบคุณ ด้วยนะ ที่ยอมรับในความเป็นตัวช้าน(ที่ออกจะบ้าๆบอๆ)
Merci millefois
รักเธอมากนะ
April 23 ถึงนางฟ้าว.5 เจ็ดนางฟ้ารายงานตัวด่วน
ตอนนี้พวกแกอยู่แห่งหนตำบลใดช่วยรายงานตัวหน่อย
ทำไมปิดเทอม+ไม่เจอกันแล้วเปนเยี่ยงนี้ล่ะ
นัดอะไรกันไว้บ้าง มะเหงจามีไรเกิดขึ้นเรย
นอกจากจาเฉยแร้วยังมะโทรมาบอกอีก
ช้านมันก้มีแต่พวกแกอ่ะนะ มะมีแฟนเหมือนพวกแกนี่ เรยไม่ได้เบี่ยงเบนความสนใจเผื่อไว้ให้ใครๆ
นอกจากคนที่เรียกว่า "เจ็ดนางฟ้า"
ช้านก้ไม่รุ้หรอกนะว่าเกิดไรขึ้น
ความห่างไกล
การจบ ม.6
เรื่องเรียนต่อ
เพื่อนใหม่
งานพิเศษ
อากาศร้อน
แม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวของพวกแก
สรุปว่ามันเปนงัย ก้เม้นบอกไว้ที่นี่ หรือเมลล์มาหาก้ได้
โทรศัพท์ก้มีนี่ โทรมาดิ ช้านคุยด้ายอยู่แร้วนอกเสียจากเวลาเรียนพิเศษ
มะมีตังในโทสับ ....
ก้ ยิงมาซะ จาโทรกลับหรอก...
........ จัดให้โว้ยยยยยย !!!!!
นา มึงทำงานอยู่ได้ แม่งเปนงัยมางัยเงียบเชียว เงินเยอะเรยนะ แบ่งกุมั่งเดะ
บลู แล้วนังนี่อ่ะ ไปงัยมางัย สงกรานต์ก้ไม่เห็นหัว ยังงี้แหละนะคนมีแฟน ลืมเพื่อนแล้วโว้ยย
นุช นี่ยิ่งมะรุ้เรื่องเรย จะไป จะมา ที่ไหน ยังงัย กุมะมีวันรู้เด็ดขาด ไม่รุเปนไร สงกรานต์ก้เฉย ดี!!
ตังเม หลังจากมีวีรกำดีดี ให้กูหนักใจชิหาย sheก้หายไปกับลมร้อน ชวนมาเล่นด้วยก้ร้อนอยู่นั่นแหละ เฮ้อ!!!
โบลิ่ง กูอีกและกูตุ๊ตีเรย จะอะไรซะอีกล่ะ อยู่คนเดว ขาดการติดต่อ ไม่มีคนให้โทหา ไม่มีคนโทมา ชาร์ตแบตไว้เพื่อ......
March 20 ลองอ่านดูนะแล้วคุณจะรัก พ่อ-แม่มากขึ้นนานมาแล้ว
มีต้นแอปเปิ้ลใหญ่อยู่ต้นนึง
 และก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนึง ชอบเข้ามาอยู่ใกล้ๆและเล่นรอบๆต้นไม้นี้ทุกๆวัน เขาปีนขึ้นไปบนยอดของต้นไม้ และก็กินผลแอปเปิ้ล และก็นอนหลับไปภายใต้ร่มเงาของต้นแอปเปิ้ล เขารักต้นไม้ และต้นไม้ก็รักเขา เวลาผ่านไป เด็กน้อยโตขึ้น และเขาไม่มาวิ่งเล่นรอบๆต้นไม้ทุกวันอีกแล้ว วันหนึ่ง เด็กน้อย กลับมาหาต้นไม้ เด็กน้อยดูเศร้า "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม "ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้วนะ ฉันไม่อยากเล่นรอบๆต้นไม้อีกแล้ว ฉันต้องการของเล่น ฉันอยากได้เงินไปซื้อของเล่น" เด็กน้อยตอบ "ฉันไม่มีเงินจะให้ ....เก็บลูกแอปเปิ้ลของฉันไปขายสิ เพื่อเอาเงินไปซื้อของเล่น " ต้นไม้ตอบ เด็กน้อยตื่นเต้นมาก เขาเก็บลูกแอปเปิ้ลไปหมด และจากไปอย่างมีความสุข หลังจากเขาเก็บแอปเปิลไปหมดแล้ว เขาไม่กลับมาหาต้นไม้อีกเลย ต้นไม้ดูเศร้า...... วันหนึ่ง เด็กน้อยกลับมา เขาดูโตขึ้น ต้นไม้รู้สึกตื่นเต้นมาก "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม "ฉันไม่มีเวลามาเล่นหรอก ฉันมีครอบครัวแล้ว ฉันต้องทำงานเพื่อครอบครัวของฉันเอง เราต้องการบ้าน ช่วยฉันได้ไหม" "ฉันไม่มีบ้านจะให้ แต่... ตัดกิ่งก้านของฉันไปสิ ....เอาไปสร้างบ้าน" ดังนั้นเด็กน้อยตัดกิ่งก้านทั้งหมดของต้นไม้ไป และจากไปอย่างมีความสุข อีกครั้งที่ต้นไม้ถูกทิ้งให้เดียวดาย และเศร้า.... วันหนึ่งในฤดูร้อน เด็กน้อยกลับมา ต้นไม้ดีใจมาก "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม "เปล่า ฉันรู้สึกผิดหวังกับชีวิต และเริ่มแก่ขึ้น ฉันอยากแล่นเรือไปพักผ่อนไกลๆ ให้เรือฉันได้ไหม" "ใช้ลำต้นของฉันได้ เอาไปสร้างเรือ เพื่อเธอจะได้เล่นเรือไปและมีความสุข" ต้นไม้ตอบ ดังนั้น เด็กน้อยตัดลำต้นของต้นไม้ไปสร้างเรือ เขาล่องเรือไป และไม่เคยกลับมาอีกเลย หลายปีผ่านไป ในที่สุดเด็กน้อยกลับมา คราวนี้เขาดูแก่ลงไปมาก "ฉันเสียใจ ฉันไม่เหลืออะไรจะให้อีกแล้ว ไม่มีผลแอปเปิ้ลให้ ....ฉันไม่มีลำต้นให้ปีนอีกแล้ว" "ฉันไม่มีฟันจะกินแล้ว ฉันปีนไม่ไหว และฉันก็แก่แล้ว" เด็กน้อยตอบ "ฉันไม่มีอะไรเหลือให้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่เหลือ มีเพียงรากที่กำลังจะตาย" "ตอนนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่อยากได้ที่พักพิง ฉันเหนื่อยมาหลายปีแล้ว" "รากของต้นไม้แก่ๆ จะเป็นที่พักพิงของหนูได้ ...... มาสิ นั่งลงข้างๆฉัน ...หลับให้สบาย....." เด็กน้อยนั่งลงข้างๆ ต้นไม้ดีใจ ยิ้ม...และน้ำตาไหล........ นี่เป็นเรื่องสำหรับทุกๆคน ต้นไม้ในเรื่องคือพ่อแม่ เมื่อเราเป็นเด็กตัวเล็กๆ เรารักที่จะเล่นกับพ่อกับแม่... เมื่อเราโตขึ้น เราทอดทิ้งพ่อ และแม่ และกลับมาหาท่าน เมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่าง หรือเมื่อเรามีปัญหา ไม่ว่าอย่างไร...พ่อ และแม่ของเราก็จะอยู่และให้ทุกสิ่งอย่างที่ท่านทำได้ หวังเพียงเรามีความสุข คุณอาจจะคิดว่า "เด็กน้อย" ในเรื่องโหดร้าย แต่นั่นคือความจริงที่สะท้อนให้เห็นว่าพวกเราทำกับผู้มีพระคุณอย่างไร?
March 03 คือความรักถ้าเราเกิดมาเพื่อที่จะรักใครสักคน ...คนๆ นั้นจะรักเราตอบ แต่ถ้าเราเกิดมาเพื่อที่จะรักใครหลายๆ คน ...เชื่อเถอะว่าจะไม่มีใครรักเราจริงเลย แม้แต่คนเดียว บางครั้ง ความรัก อาจเดินผ่านเข้ามาในชีวิตเราเพียงครั้งเดียว และไม่หวนคืนกลับมาอีก เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า ความรักครั้งนี้หรือครั้งไหน จะเป็นความรักครั้งสุดท้าย มีหลายครั้งที่เราตามหา แต่ความรักกลับหนีไป มีหลายครั้งที่เราไม่สนใจ แต่ความรักก็กลับเดินเข้ามา อย่า...อย่ามองข้ามใครคนนึงไป เพียงเพราะหาเหตุผลที่จะรักไม่ได้ อย่า...ถามหาเหตุผลเมื่อจะรักใคร แต่ให้ถามสัมผัสจากหัวใจ ว่ารู้สึกอย่างไร อย่า...มองหาความรักด้วยสายตา แต่ให้มองหาความรักด้วยหัวใจ อย่า...เชื่อคำว่ารักที่ได้ยินจากหูทั้งสอง แต่ให้เชื่อคำว่ารักที่ดังก้องมาจากความรู้สึก และส่วนลึกของหัวใจ ความรัก เป็นสิ่งที่มีค่า แต่มันจะไร้ค่า ถ้าไม่มอบให้ใคร หากวันนึง เราพบใครสักคน ที่มองเห็นคุณค่าความรักของเราแล้วหล่ะก็ มอบความรักให้เขาไปเถอะ แล้วเราจะรู้ว่า... ความรักนั้น...มีค่า.. และมีความหมายเพียงใด January 27 เรื่องเล็กๆของเดกผู้ยิ๋ง Je n'aime que toi, C'est moi qui t'aime, Je pense a toi...
ประโยคพวกนี้ออกจากปากเธอบ่อยๆ...
เธอชอบที่สุดกะการพูดประโยคพวกนี้กะคนที่เธอเรียกว่า..ที่รัก...
แต่วันนี้.. ณ ที่ตรงนี้ ตรงที่เธอไม่มีใคร ที่ที่ไม่มีใครๆก้มองข้ามเธอทั้งนั้น
เธอเริ่มท้อ กะทุกๆวัน ที่เธอต้อง "รอ"
เธอรู้ดีว่าการทำอย่างนี้ไม่มีประโยชน์อะไรต่อตัวเธอเอง แต่เธอก้ยังเลือกที่จะเปนอย่างนี้
เดกผู้ยิ๋งเลือกที่จะ"รอ"เขาคนนั้น เธอคิดอย่างนั้นตั้งแต่วันแรกที่ได้คุยกะเขา
ทั้งที่เธอก้ไม่ค่อยมั่นใจเหมือนกันว่าเขาคนนั้นที่เธอ"รอ"
เปน------ของของคนอื่น------รึเปล่า
ตั้งแต่วันนั้น....จนถึงวันนี้ ....เธอก้ยังคอยมองเขาห่างๆ เธอเองก้ไม่มั่นใจว่าเขาจะรู้ตัวรึเปล่า
เดกผู้ยิ๋ง เลือกที่จะเปนอย่างนี้...เธอเลือกเอง...
เลือกเปนคนที่คอยห่วงใยเขา
เลือกเปนคนที่ใส่ใจเขาอยู่ห่างๆ
ไม่แน่นะ...การที่เธอทำแบบนั้น...วันนึงเขาอาจจะมองเห็นค่าของเธอก้ได้...เธอหวังอย่างนั้น
หรือว่าการทำเพื่อใครสักคนมันดูไม่มีค่ากันแน่นะ
เดกผู้ยิ๋งคิดว่าเธอยอมรับได้ทุกอย่างที่เปนตัวเขา...เพราะเธอชอบที่เขาเปนตัวของตัวเอง
เธอเกลียดการเสแสร้งเข้ากระดูกดำ...เธอคงรับไม่ได้เมื่อรู้ว่ามีใครสักคนหลอกเธอ
เธอเปนคนที่ชอบคิดไปเอง....เธอชอบคิดมากและเปนกังวล..ไม่ว่าจะเปนเรื่องเขาหรือว่าเรื่องตัวเอง
เธอยอมถูกมองข้าม....เธอยอมรับฟังคำโกหก...ทั้งที่เธอก้รู้ดีว่ามันไม่จิง
เธอไม่ใช่เดกผู้ยิ๋งโง่...ที่ใครจาบอกอารายก้เชื่อ...
นั่นสิ...ทั้งที่เธอเปนคนฉลาดขนาดนี้..แล้วทำไมเขายังมองข้ามเธออีกนะ
ถ้ารู้จักแค่ผิวเผินจะไม่มีใครรู้เลยว่า เดกผู้ยิ๋งเธอเปนคนที่โรแมนติกมากกกกก.....คนนึงเลยล่ะ
การมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วมองดาวดวงเดียวกันตอนที่คุยโทสับก่อนนอนทั้งที่อยู่คนละฝั่งของฟ้า
การที่เธอโทปลุกเขาไปโรงเรียนทุกเช้า
การเอาใจใส่---เข้าใจ---เทคแคร์---ดูแล...คนที่เธอรัก...
มันเปนสิ่งที่เธอตั้งใจมากๆเลยทีเดียว
แต่...วันนี้...เดกผู้ยิ๋งไม่มีใคร.....
......ไม่มีคนที่เธอเรียกว่า...คนรัก.....
....มีแต่คำว่า "รอ"
เธอเลือที่จะรอเขา
รอวันที่เขาจะมองเห็นค่าของเธอ
ไม่มองข้ามเธอ
แคร์ความรู้สึกของเธอ
......และ รักเธอ.....
อย่าลืมเอาใจช่วยเดกผู้ยิ๋งนะ
ถ้าเธอรู้เธอคงมีกำลังใจที่จะ"รอ"เขาต่อไปแน่..
|
|
|
