อยากเขียน ไดอารี่ ใจจะขาด  พอหยิบขึ้นมาก้มะรุ้ว่าจาเขียนอาราย

 

สงสัย มันมะค่อยสวย อิอิ ซื้อเล่มใหม่ก้ได้อ่ะ

 

ช่วงนี้เป็นไรอ่ะ  ให้อะไรใคร หายทุกทีเรย  เซ็งจิต

 

ทำไม ทำไม ทำไม

 

หายอยู่นั่นแล่ะ 

 

สงสารตัวเองที่สุด  เมื่อเร็วๆนี้ คอสติสหาย  โอ้ว มันไม่จิง

 

ช้านอยากจาเป็นลม  เหลือแค่เดินเส้นอ่ะ

 

ทำกันได้นะ  นอนตี2ทุกวัน  บางวันเกือบเช้า คนที่หยิบไปช่างประเสริฐนัก

 

ขอแสดงความนับถือ

 

สิ่งที่ไม่ค่อยมีค่าด้านวัตถุ 

แต่มีค่าจิตใจมั่กมากกกกกก..

 

บัดนี้  มันได้หายไปแล้ว

 

เหมือนกะบางสิ่งที่ผ่านมา และหายไปกับเวลางัย เรียกร้องยังงัยก้ไม่กลับคืนมาหรอก 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ ช้านมีความสุขดีอ่ะ

ช้านดีใจที่มีเธออยู่ข้างๆ

อบอุ่นทุกครั้งที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของเธอ

อุ่นใจทุกครั้งที่รู้ว่า มีเธอคอยห่วง

ดีใจจังเรยอ่ะ

รู้งี้ป่วยทุกวันเรยดีมะ  (เวงแร้ว)

 

 

ถึงมันจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก้เป็นสิ่งที่ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆมะใช่หรอ

อยากขอบคุณเค้า กับทุกๆวันที่มีด้วยกัน

ขอบคุณ ที่ยังคงดูแล และเป็นห่วงกันไม่ห่าง

ขอบคุณ ที่อยู่ข้างๆกันทุกเวลา

ขอบคุณ ที่ยังคงความเป็นตัวเธอ

ขอบคุณ ด้วยนะ ที่ยอมรับในความเป็นตัวช้าน(ที่ออกจะบ้าๆบอๆ)

 

Merci millefois

รักเธอมากนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มั่ยรุ้สิ มันอยากรุ้  แต่มันก้มะอยากคิด

อยากรุ้  แต่มะอยากถาม

คิดว่าเธอ ก้เข้าใจช้านอยู่แล้วล่ะ

 

บางครั้ง ช้านอาจดูงี่เง่าไปบ้าง

ขอโทษละกันนะ